Zacisze, 24 maja 2022

Obraz Świętej Rodziny z Bazyliki świętych Ambrożego i Karola przy Corso

rzymskokatolickiego kościóła tytularnego w Rzymie,

Wstęp

Bądź pochwalony Panie Jezu obecny wśród nas w Najświętszym Sakramencie. Nikt z nas nie jest wolny od pokus. Nawet Ty, Panie Jezu byłeś kuszony. Twoją odpowiedzią na pokusy było przywołanie Słowa Bożego. A Twoją odpowiedzią na pokusy Maryjo, było podjęcie służby. Służba urosła do rangi Słowa i miała moc niszczenia zamysłów kusiciela. Służyć znaczy królować.

Maryjo, ucz nas wszystkich, że służba jest królowaniem w oczach Boga, nie ludzkich, bo taka jest myśl Boga: chcesz być wielki, najpierw bądź sługą.

1. Pierwsze zwiastowanie

Oto ja służebnica Pańska. Łk 1, 38

Bóg oznajmia Maryi, że zostanie Matką Syna Bożego. Zwiastowanie dokonuje się w dwóch etapach. Pierwszy ma miejsce w Nazarecie. Posłańcem jest archanioł Gabriel, który opisuje: kim będzie narodzone z Niej Dziecko. Mówi o Jego godności jako Syna Najwyższego i o godności królewskiej, gdy obejmie tron Dawida. To mogło dawać Maryi podstawę do przekonania o Swojej wyjątkowej pozycji z racji współudziału w przyszłych wspaniałych planach. Maryja nie uległa pokusie marzycielstwa, czym mógł Ją kusić diabeł. Ta, która otrzymała pełnię łask wybrała drogę służby Bogu i powierzonemu Jej Synowi. Jej drugie imię, które sobie w tym momencie wybrała brzmi: Służebnica Pańska, bo teraz będzie przyjmować polecenia Boga i służyć Mu podając chleb Jego Synowi.

Maryjo naucz nas wypełniać wolę Bożą służąc Mu.

2. Drugie zwiastowanie

Niech mi się stanie według Słowa Twego Łk 1, 38

Drugi etap zwiastowania miał miejsce w świątyni jerozolimskiej, kiedy wraz z

Józefem Maryja ofiarowała pierworodnego Syna Bogu. Starzec Symeon oznajmił za natchnieniem Ducha Świętego, że Jej Jezus przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu i na znak, któremu będą się sprzeciwiać. A Jej duszę przeniknie miecz, aby wyszły na jaw zamysły serc wielu. Proroctwo dotyczyło dramatycznych wydarzeń, które będą udziałem Jej i Syna. Maryja nie uległa pokusie smutku, ani się nie załamała. Nie uległa rezygnacji, ani nie narzekała, tak jak mógłby Ją kusić diabeł. Tym bardziej słuchała i zawierzała się Bogu i gdy wypełniła wszystko według Prawa Pańskiego, wróciła do Galilei do swego miasta – Nazaret, gdzie Dziecię rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim, przy troskliwej opiece Służebnicy Pańskiej i Józefa.

Maryjo, dodawaj nam wytrwałości do służby Bogu, tym bardziej, gdy będą się piętrzyć trudności.

3. Nawiedzenie św. Elżbiety

A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Łk 1, 39

Maryja udała się w niespodziewaną podróż do swojej krewnej. Elżbieta wszystko wiedziała, dzięki działaniu Ducha Świętego. Cieszyła się, że spotkał ją niezasłużony zaszczyt podjęcia w swoim domu Boga i Jego Matki. Chwalenie i docenianie przez człowieka nie jest złe, ale niewłaściwy może być odbiór. Maryja nie uległa pokusie, by sobie przypisać dary Boże. Dała świadectwo o Bogu, który obfitość łask zsyłał nie tylko na Nią i Elżbietę, ale na cały Izrael i na wszystkie pokolenia, nasycając głodnych, wywyższając pokornych i obdarzając miłosierdziem tych, którzy się Go boją. Po tych słowach Maryja od razu podejmuje służbę, wyręczając w obowiązkach domowych ciężarną gospodynię.

Maryjo, naucz nas dostrzegać potrzeby bliźnich i służyć im swoją pomocą.

4. Św. Józef

Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał Jej narazić na zniesławienie, zamierzał oddalić ją potajemnie. Mt 1, 19

Ewangelista skupia uwagę na rozterkach męża Maryi w podjęciu sprawiedliwej decyzji. Przez to nie dostrzegane jest, co czuła Maryja w czasie, kiedy Józef zastanawiał się, jak postąpić. Ona, choć rozumiała argumenty męża, to jako kobieta mogła czuć się upokorzona, gdy mąż nie chciał Ją przyjąć do swojego domu. Maryja nie uległa pokusie goryczy czy rozczarowania. Nie unosiła się fałszywym honorem, tak jak by chciał Ją skusić diabeł. Decyzję powrotu męża, przyjęła z radością, z miłością, nie chowając żadnej urazy w sercu. Jej reakcją na pokusę była służba, więc podjęła obowiązki żony służąc mężowi, który został przez Boga zdobyty dla Syna i dla Niej. Zgadza się, że odtąd Bóg będzie mówił do Niej przez męża.

Maryjo naucz nas przebaczania naszym bliźnim.

5. Wesele w Kanie Galilejskiej

Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie. J 2, 5

Od czasu śmierci Józefa rolę kierownika duchowego wobec Maryi zaczął pełnić wobec Jej Syn, Jezus. Odtąd Bóg do Niej mówił przez Niego. Na wesele w Kanie wybrali się razem z uczniami. Tam Maryja dowiedziała się o problemach gospodarzy z winem. Przekazała tę informację Jezusowi, a Ten udzielił Jej rady duchowej: aby nie ulegała pokusie czynnego działania i bardziej wsłuchiwała się w to, co chce Bóg. To nie jest sprawa ani Jej, ani Jezusa, tylko Boga, kiedy nadejdzie właściwy czas i okoliczności. Jej służba ma być znikaniem, by jedynie Boże działanie zostało dostrzeżone i Bóg został uwielbiony. Maryja z pokorą wysłuchuje rady Syna i podejmuje służbę, mówiąc do Siebie i sług Kogo przede wszystkim mają słuchać.

Maryjo, naucz nas słuchać Jezusa, cokolwiek nam powie.

Godzinę męki i śmierci Pan Jezus przeżywa w ścisłym zjednoczeniu z Ojcem.

Poucza nas także w tej chwili o Ojcu i Jego miłości - słowami, czynami, modlitwą.

Przypomina modlitwę, której nas nauczył, która wyraża istotę naszej dziecięcej relacji z Ojcem.

Idźmy za Nim prosząc Ojca o rzeczy najważniejsze dla nas, o których On sam pouczył.

1. Gdy przyszedł na miejsce, rzekł do nich: «Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie».

Pan Jezus szczególnie w Ogrodzie Oliwnym nalega na tę modlitwę - aby uczniowie prosili Ojca o łaskę oparcia się pokusie. Za pokusą stoi diabeł - kusiciel, który za chwilę do nich przystąpi i zaatakuje.

Najpierw było wezwanie od Pana - módlcie się, a potem inny głos podpowiadał coś innego, pozornie lepszego, całkiem niewinnego - ostatecznie uczniowie ulegli naturalnemu zmęczeniu.

Zlekceważyć słowo Boga, to znaczy posłuchać słowa diabła. Czynimy to całkiem bezwiednie, bezrefleksyjnie, a skutki karmienia się słowem diabła są tragiczne.

Czy dostrzegam jak wielkim zagrożeniem dla mojego życia jest uleganie pokusom?

"Ojcze... nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie". Czy modlę się, o rzeczy najważniejsze, które wskazuje Pan Jezus?

2. Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie!

Pan Jezus zmaga się z pokusą - wyborem, który przed Nim staje, kiedy widzi przed sobą kielich gorzkiej męki. On przede wszystkim zwraca się do Ojca, Jego samego szuka. Modli się, aby poznać i wybrać wolę Ojca, a każdą inną, nawet swoją własną odrzucić.

Tylko wola Ojca, podobnie jak Jego Słowo jest prawdą, reszta jest kłamstwem złego.

Pan Jezus pragnie, aby wola Ojca była dla nas pokarmem codziennym, tak jak dla Niego, choćby była kielichem goryczy.

Ojcze...bądź wola Twoja. Panie Jezu udzielaj mi łaski ufności i zgody wobec planów Ojca.

3. Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi!

Już w raju człowiek sprzedał się władzy złego, kiedy przyjął z jego ręki pokarm, a wzgardził ręką Boga. Odtąd ludzie wiele razy próbowali zabić swego Stwórcę, zabijając Jego proroków, odrzucając Jego słowa i wolę, sprzedając własne dzieci i całe pokolenia szatanowi, wreszcie zabijając, w imieniu całego ludu Syna Bożego. Tego nie można maskować emocjonalnym płaczem, żałobnymi obyczajami, grobowcami dla zabitych proroków.

Dlatego Pan Jezus woła jeszcze raz - jak głos wołającego na pustyni: Stań w prawdzie i popatrz na siebie, popatrz na swoje dzieci, popatrz, co uczyniłeś z moją łaską. Błagaj z żalem i płaczem Ojca: Ojcze, zgrzeszyłem - odpuść mi moje winy, Ojcze...odpuść nam nasze winy.

Panie Jezu, często lekceważę i pomniejszam moje grzechy, za to chętnie zauważam błędy innych. Udziel mi łaski prawdziwej skruchy i żarliwej modlitwy do Ojca o przebaczenie moich grzechów.

4. Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią.

W obliczu własnej krzywdy nie myślimy o przebaczeniu winowajcy. Sami wymierzamy sprawiedliwość, albo żądamy wymierzenia sprawiedliwości od Boga.

Pan Jezus zrywa odwieczny, śmiertelny łańcuch krzywd i zemst: Ojcze odpuść im, tak jak Ja im odpuszczam...

Teraz zaprasza każdego z osobna, aby stał się ogniwem w nowym łańcuchu przebaczenia. Ojciec przebacza najwięcej, darowuje mi ogromny dług, ja muszę przebaczyć moim drobnym dłużnikom, aby i oni dalej przebaczyli swoim. Muszę wciąż zmagać się na nowo ze skłonnością do zemsty, i próbować przebaczać w konkretnych sytuacjach. Potrzebuję do tego łaski Bożej, bo sam tego nie zdołam uczynić.

Dlatego Pan Jezus pozostawił tę modlitwę: Ojcze... odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. Jeśli zerwę łańcuch przebaczenia, nie skorzystam z miłosierdzia Boga.

Duchu Święty, proszę Cię o łaskę wybaczania moim wrogom.

5. Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju.

Modlitwa Ojcze...przyjdź Królestwo Twoje nie oznacza zachęty do biernego oczekiwania na nieznane dobrodziejstwo, które Bóg sam ześle. Król uznał za godnego siebie i łotra wiszącego obok Niego na krzyżu. Łotr najpierw niósł za Panem Jezusem swój krzyż, zgadzając się z wolą Boga, uwierzył słowu Pana, że On jest Królem, nie uległ pokusie przyłączenia się do szyderców, uznał ze skruchą swoje grzechy, zapewne przebaczył też katom, skoro uznał wyrok za słuszny. Sam doznał łaski przebaczenia Ojca zgodnie z prośbą Syna.

Królestwo jest dla wszystkich, którzy wierzą w Chrystusa Króla i służą Mu, tak jak On chce.

Duchu Święty, proszę Cię o łaskę pokornej służby Panu.

6. Pragnę.

Pan Jezus jest spragniony i mówi o tym Ojcu. Tylko Ojciec rozumie, czego pragnie Syn i Jego prośbę wysłuchuje.

Bóg zaspokaja wszystkie nasze potrzeby, nawet te najbardziej podstawowe, jak potrzeba jedzenia i picia. Jednocześnie pragnie tej prośby: Ojcze...chleba naszego powszedniego, daj nam dzisiaj.

To dzisiaj oznacza, że chce codziennie słuchać, czego pragną Jego dzieci, chce codziennej bliskości. My też codziennie winniśmy Mu wdzięczność za dary Jego miłości.

Jeśli nasza modlitwa będzie codzienna, nieustanna, nasze pragnienia będą coraz bardziej zgodne z Jego pragnieniami, aż będziemy tylko Jego samego pragnąć.

Proszę Cię Jezu o łaskę codziennej bliskości i wdzięczności Ojcu.

7. Ojcze w Twe ręce oddaję ducha Mego.

Pan Jezus wsławia Imię Boga przez własną sprawiedliwość, świętość, podobną do Jego świętości.

Jeśli wołamy: Ojcze...święć się Imię Twoje, to prosimy o łaskę świętości, aby Jego świętość mogła przez nas zajaśnieć dla świata.

Dusze sprawiedliwych są w Jego ręku. Ojciec chce przyjąć nasze czyste dusze, tak jak przyjął Jego duszę.

Panie Jezu, proszę Cię o łaskę świętości.

Rozważania przygotował Tomek Kosko

Akt poświęcenia

Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny

O Maryjo, Matko Boga i nasza Matko, uciekamy się do Ciebie w tej godzinie cierpienia. Jesteś naszą Matką, miłujesz nas i znasz nas: nic, co nosimy w sercu, nie jest przed Tobą ukryte. Matko miłosierdzia, tak wiele razy doświadczyliśmy Twojej opatrznościowej czułości, Twojej obecności, która przywraca nam pokój, ponieważ Ty zawsze prowadzisz nas do Jezusa, Księcia Pokoju.

My jednak zgubiliśmy drogę do pokoju. Zapomnieliśmy o nauce płynącej z tragedii minionego wieku, o poświęceniu milionów poległych podczas wojen światowych. Zlekceważyliśmy zobowiązania podjęte jako Wspólnota Narodów i wciąż zdradzamy marzenia narodów o pokoju oraz nadzieje ludzi młodych. Staliśmy się chorzy z chciwości, zamknęliśmy się w nacjonalistycznych interesach, pozwoliliśmy, by sparaliżowały nas obojętność i egoizm. Woleliśmy lekceważyć Boga, żyć w naszym fałszu, podsycać agresję, niszczyć życie i gromadzić broń, zapominając, że jesteśmy opiekunami naszego bliźniego i wspólnego domu, który dzielimy. Poprzez wojnę rozszarpaliśmy Ziemski ogród, grzechem zraniliśmy serce naszego Ojca, który pragnie, abyśmy byli braćmi i siostrami. Staliśmy się obojętni na wszystkich i wszystko z wyjątkiem nas samych. A teraz ze wstydem mówimy: przebacz nam, Panie!

W nędzy grzechu, w naszych trudach i słabościach, w tajemnicy nieprawości zła i wojny, Ty, Najświętsza Matko, przypominasz nam, że Bóg nas nie opuszcza, ale wciąż patrzy na nas z miłością, pragnąc nam przebaczyć i nas podnieść. To On dał nam Ciebie a Twoje Niepokalane Serce uczynił schronieniem dla Kościoła i ludzkości. Z Bożej dobroci jesteś z nami i przeprowadzasz nas z czułością nawet przez najbardziej skomplikowane dziejowe zakręty.

Zatem uciekamy się do Ciebie, pukamy do drzwi Twego Serca, my, Twoje umiłowane dzieci, które w każdym czasie niestrudzenie nawiedzasz i zachęcasz do nawrócenia. W tej mrocznej godzinie przyjdź nam z pomocą i pociesz nas. Powtarzaj każdemu z nas: „Czyż oto nie jestem tu Ja, twoja Matka?”. Ty wiesz, jak rozplątać pęta naszego serca i węzły naszego czasu. W Tobie pokładamy nadzieję. Jesteśmy pewni, że Ty, zwłaszcza w chwili próby, nie gardzisz naszymi prośbami i przychodzisz nam z pomocą.

Tak właśnie uczyniłaś w Kanie Galilejskiej, gdy przyspieszyłaś godzinę działania Jezusa i zapowiedziałaś Jego pierwszy znak w świecie. Gdy uczta zamieniła się w smutek, powiedziałaś Mu: „Nie mają wina” (J 2, 3). O Matko, raz jeszcze powtórz to Bogu, bowiem dziś zabrakło nam wina nadziei, zniknęła radość, rozmyło się braterstwo. Zagubiliśmy człowieczeństwo, zmarnowaliśmy pokój. Staliśmy się zdolni do wszelkiej przemocy i wszelkiego zniszczenia. Jakże pilnie potrzebujemy Twojej matczynej interwencji.

Przyjmij więc, o Matko, to nasze błaganie.

Ty, Gwiazdo morza, nie pozwól, byśmy zostali rozbitkami w czasie wojennej burzy.
Ty, Arko Nowego Przymierza, inspiruj plany i drogi pojednania.
Ty, „Ziemio nieba”, zaprowadź w świecie Bożą zgodę.
Ugaś nienawiść, usuń pragnienie zemsty, naucz nas przebaczenia.
Uwolnij nas od wojny, zachowaj świat od zagrożenia nuklearnego.
Królowo Różańca Świętego, rozbudź w nas pragnienie modlitwy i miłości.
Królowo rodziny ludzkiej, wskaż narodom drogę braterstwa.
Królowo pokoju, wyjednaj światu pokój.

Niech Twój płacz, o Matko, poruszy nasze zatwardziałe serca. Niech łzy, które za nas przelałaś, sprawią, że znów zakwitnie owa dolina, którą wysuszyła nasza nienawiść. I choć nie milknie zgiełk broni, niech Twoja modlitwa usposabia nas do pokoju. Niech Twoje matczyne dłonie będą ukojeniem dla tych, którzy cierpią i uciekają pod ciężarem bomb. Niech Twoje macierzyńskie objęcie pocieszy tych, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów i swej ojczyzny. Niech Twoje bolejące Serce poruszy nas do współczucia i przynagli do otwarcia drzwi i opieki nad zranioną i odrzuconą ludzkością.

Święta Boża Rodzicielko, gdy stałaś pod krzyżem, Jezus, wskazując na ucznia obok Ciebie, powiedział Ci: „Oto syn Twój” (J 19, 26): w ten sposób zawierzył Tobie każdego z nas. Następnie do ucznia, do każdego z nas, rzekł: „Oto Matka twoja” (w. 27). Matko, chcemy Cię teraz przyjąć w naszym życiu i w naszej historii. W tej godzinie ludzkość, wyczerpana i zrozpaczona, stoi wraz z Tobą pod krzyżem. I potrzebuje zawierzyć się Tobie, potrzebuje poprzez Ciebie poświęcić się Chrystusowi. Naród ukraiński i naród rosyjski, które czczą Cię z miłością, uciekają się do Ciebie, a Twoje Serce bije dla nich i dla wszystkich narodów zdziesiątkowanych przez wojnę, głód, niesprawiedliwość i nędzę.

My zatem, Matko Boga i nasza Matko, uroczyście zawierzamy i poświęcamy Twojemu Niepokalanemu Sercu siebie samych, Kościół i całą ludzkość, a zwłaszcza Rosję i Ukrainę. Przyjmij ten nasz akt, którego dokonujemy z ufnością i miłością; spraw, aby ustały wojny, i zapewnij światu pokój. Niech „tak”, które wypłynęło z Twojego Serca, otworzy bramy dziejów dla Księcia Pokoju; ufamy, że poprzez Twoje Serce, nastanie jeszcze pokój. Tobie więc poświęcamy przyszłość całej rodziny ludzkiej, potrzeby i oczekiwania narodów, niepokoje i nadzieje świata.

Niech za Twoim pośrednictwem Boże Miłosierdzie rozleje się na ziemię i niech słodki rytm pokoju na nowo kształtuje nasze dni. Niewiasto, któraś powiedziała Bogu „tak” i na którą zstąpił Duch Święty, przywróć pośród nas Bożą harmonię. Ożyw nasze oschłe serca, Ty, któraś jest „żywą nadziei krynicą”. Ty, któraś utkała człowieczeństwo Jezusa, uczyń nas budowniczymi komunii. Ty, która przemierzałaś nasze drogi, prowadź nas drogami pokoju. Amen.

(za: episkopat.pl)

Zaproszenie skierowane przez papieża Franciszka do wspólnot i stowarzyszeń kościelnych do udziału w zawierzenie Rosji i Ukrainy Niepokalanemu Sercu Maryi

W niedzielę 20 marca podczas modlitwy Anioł Pański br. papież Franciszek skierował do wspólnot i stowarzyszeń kościelnych zaproszenie do aktywnego włączenia się w zawierzenie Rosji i Ukrainy Niepokalanemu Sercu Maryi zgodnie z prośbą Matki Bożej z Fatimy. Ojciec Święty dokona aktu zawierzenia w uroczystość Zwiastowania Pańskiego, 25 marca o godz. 17.00 na placu św. Piotra w Watykanie. W tym samym czasie aktu zawierzenia dokona w imieniu papieża w Fatimie kard. Konrad Krajewski. Do udziału w zawierzeniu zostali zaproszeniu biskupi całego świata.

Gorąco zachęcamy wszystkich członków i sympatyków naszego Ruchu do odpowiedzi na wezwanie Ojca Świętego i włączenie się w akt zawierzenia w naszych wspólnotach. Jest bardzo ważne, aby zewnętrznemu aktowi towarzyszyło również wewnętrzne zaangażowanie przez modlitwę, pokutę i uczynki miłosierdzia w intencji pokoju na świecie i zbawienia grzeszników – w duchu wynagradzania Niepokalanemu Sercu Maryi.

Niech to będzie konkretny wyraz podjęcia przez nas duchowego wymiaru apostolstwa miłosierdzia, o którym rozmawiali Księża Moderatorzy w trakcie swojego dnia skupienia.

Dodatkową inspirację możemy zaczerpnąć z naszych materiałów formacyjnych:

Z perspektywy wiary wszystko, co się wydarza, ma głębszy sens i służy Bożemu planowi miłości. Mamy prawo ufać, że wszystkie trudne wydarzenia mające ostatnio miejsce (pandemia, kryzys gospodarczy, wojna) Ojciec niebieski dopuścił tylko z tego powodu, by jeszcze mocniej mogła się rozlewać na świecie Jego miłość miłosierna. O tym, że przeżywamy obecnie szczególny czas miłosierdzia, świadczy zryw tak wielu serc, które podejmują służbę bliźnim znajdującym się w potrzebie w wyniku wojny.

Czytamy w naszych materiałach:

Na świecie wciąż dzieje się tyle rzeczy budzących niepewność, poczucie zagrożenia. Kataklizmy, wojny, akty terroryzmu, klęski żywiołowe – to wszystko, co nas przeraża, ale też pokazuje, że dekoracje na scenie naszego życia wciąż się zmieniają. Ale przecież w świetle wiary Maryja zawsze jest przy każdym z nas, jakby mówiła: Jestem przy tobie: Nie lękaj się, nie trwóż się. Wszystko jedno, co się jeszcze wokół nas zdarzy, zawsze jesteśmy w cieniu Maryi. Dlatego nie trzeba się trwożyć, nie wolno się lękać. Ukryci w fałdach płaszcza Matki Bożej Królowej Nieba i Ziemi, w Jej ramionach, możemy ufnie wypraszać u Boga miłosierdzie dla nas i dla całego świata.

Tak naprawdę w rozwiązywaniu światowych konfliktów nie wielcy tego świata są najważniejsi, nie oni decydują o losach historii. Ważniejsze od nich są dusze ludzkie na tyle otwarte na Boga, że ze względu na nie Bóg gotów jest nawet zmieniać losy świata. To te osoby wyjednują miłosierdzie Wszechmocnego przez wzgląd na zasługi Jezusa Chrystusa, naszego Pana i Odkupiciela. „Jestem miłosierdziem samym dla duszy skruszonej” – powie Pan do św. Faustyny (Dzienniczek 1739). [Zeszyt RRN nr 41, rozdz. III]

W miarę jak w wyniku modlitwy zawierzenia będziemy wchodzili w komunię życia
z Maryją, będzie Ona mogła w nas i za nas pełnić akty czystej miłości. Takie akty przywołają eksplozję Bożego miłosierdzia; naprawią one nie tylko zaistniałe w naszym życiu zło, ale zaleją strumieniami łask cały Kościół.

Św. Jan od Krzyża mówi, że najmniejszy akt czystej miłości ma w oczach Boga większą wartość niż wszystkie inne dzieła razem wzięte (zob. Pieśń duchowa, 29,2). (…)

Gdyby dzięki komunii życia z Maryją nasza modlitwa i całe nasze życie zaczęło przekształcać się w akty czystej miłości, wówczas cały świat byłby dodatkowo zalewany szczególnymi łaskami. [Zeszyt RRN nr 20, rozdz. III]