KTO JEST SPRAGNIONY, NIECH PRZYJDZIE DO MNIE
Te słowa Pana Jezusa zapisane w Ewangelii Św. Jana (por. J 7, 37), zestawione z wileńskim wizerunkiem Pana Jezusa miłosiernego zaprosiły nas w tym roku do rekolekcyjnych rozważań dotyczących szczególnych, osobistych spotkań z naszym Zbawicielem, których doświadczamy w sakramencie pokuty i pojednania.
Pan Jezus pyta o moje pragnienie Jego miłosierdzia, pragnąc ze swojej strony udzielać mi tej łaski: takim się przedstawia na obrazie - lewą ręką wskazuje na serce, a prawą wznosi w znaku przebaczenia i rozgrzeszenia.
.
W słowie wstępnym Moderator rekolekcji – Ks. Andrzej Mazański zachęcił nas: „ …opierając się na znanych z katechizmu warunkach sakramentu pokuty i pojednania, podejmijmy na nowo wysiłek, aby nasze spotkania z miłosiernym Panem stawały się coraz bardziej owocne i piękne”.
W tym roku na rekolekcje do Małego Cichego przyjechało 105 osób: rodzice z dziećmi, babcie i dziadkowie z wnukami, małżeństwa, kobiety i mężczyźni. Zostaliśmy
zakwaterowani w sześciu domach, tworząc na ten czas sześć domowych wspólnot, każda pod organizacyjną i duchową opieką świeckiego animatora.
Każdy uczestnik od 13 roku życia wzwyż (młodzież i dorośli) otrzymał Informator rekolek-cyjny, zawierający informacje organizacyjne oraz teksty duchowe dedykowane do tematów kolejnych dni rekolekcji (fragmenty z Ewangelii do medytacji oraz teksty z materiałów formacyjnych). Dzieci wraz z rodzicami otrzymały książki dziecięcego programu rekolekcyjnego – „Wracam do Jezusa”, będące pomocą do porannej i wieczornej modlitwy.
Rozpoczęliśmy rekolekcje 3 lipca, w piątek po południu, Mszą Świętą koncelebrowaną w kościele pw. Św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Małym Cichym przez Ks. Kazimierza Sztajerwalda i Ks. Tomasza Bieńkowskiego. Potem mogliśmy się lepiej poznać w swoich domach rekolekcyjnych. Rodzice i opiekunowie dzieci spotkali się z księżmi: Ks. Kazimierzem i Ks. Tomaszem – opiekunem grupy młodzieżowej oraz animatorami, aby zapoznać się z programami rekolekcyjnymi dla dzieci i młodzieży.
Każdy dzień rekolekcji rozpoczynał się modlitwą – półgodzinną medytacją fragmentu Ewangelii. Teksty do medytacji zostały zamieszczone w Informatorze (obok tekstu umieszczono obraz mogący pomóc w rozmyślaniu). Dorośli mogli wybrać: medytację w ciszy, rozmyślając samodzielnie z pomocą tekstu albo medytację prowadzoną przez animatora. Młodzież miała oddzielną medytację z Księdzem opiekunem, dzieci z rodzicami modliły się w swoich domach z pomocą tekstów zamieszczonych w książce.
W Informatorze przedstawiono także schemat modlitwy zawierzenia Miłosierdziu przez pośrednictwo Maryi (znanej także jako „modlitwa czterech przepaści”). Przez taką modlitwę, podejmowaną indywidualnie w różnych codziennych sytuacjach, Maryja może kształtować naszą wewnętrzną postawę zawierzenia Bogu.
Kolejne stałe punkty każdego dnia rekolekcyjnego to: Msza Święta, konferencja, spotkanie domowe (w grupach dzielenia), spotkania dla dzieci z animatorami, wieczorna modlitwa dzieci z rodzicami oraz na zakończenie dnia adoracja Najświętszego Sakramentu.
Pierwszego dnia, w sobotę, rozważaliśmy temat: „Dziecięctwo Boże – niezwykła szansa dla grzeszników”. Była to pierwsza sobota miesiąca, okazja do wynagrodzenia Matce Bożej za wszystkie zniewagi i bluźnierstwa, które ranią Jej Serce; odprawiliśmy wynagradzający Różaniec i 15 - minutową medytację. Po nabożeństwie była Msza Święta, a następnie konferencja rozwijająca temat dnia. W konferencji Ks. Kazimierz przypomniał nam duchowość „małej drogi” dziecięctwa Bożego św. Teresy z Lisieux, i przedstawił ją jako lekarstwo dla ludzi bezradnych wobec problemów i grzechów: Bóg cieszy się z dziecka, które po każdym występku powstaje i biegnie do Niego z ufnością.
Uwaga: W relacji przytoczono krótko tematykę lub fragmenty konferencji, natomiast zanotowaną treść konferencji z kolejnych dni publikujemy w oddzielnym artykule. Zapraszamy do zapoznania się.
Przed konferencją dzieci zostały zaproszone na pierwsze zajęcia rekolekcyjne w dwóch grupach wiekowych z animatorami, zgodnie ze swoim programem.
Program dziecięcy był realizowany codziennie w czasie, kiedy dorośli słuchali konferencji i uczestniczyli w spotkaniach domowych. Grupa młodzieży miała swoje zajęcia rekolekcyjne z animatorami, z udziałem kapłana Ks. Tomasza Bieńkowskiego (w tym wycieczki w góry z programem duchowym).
W niedzielny poranek 5 lipca, zaraz po śniadaniu zgromadziliśmy się w sąsiedniej wsi Lichajówka, by uwielbić Pana Jezusa nabożeństwem Drogi Światła. To 14 stacji przypominających Zmartwychwstanie Pana Jezusa i kolejne zbawcze wydarzenia aż do Zesłania Ducha Świętego; rozważania zostały przygotowane w kluczu tematycznym Uczniowie – misjonarze i pokazywały formację przez Pana Jezusa uczniów i posłanie ich z misją do świata.
Po niedzielnej Eucharystii konferencję na temat dnia: „Rachunek sumienia – czy kochasz Boga ponad wszystko” wygłosił Ks. Kazimierz.
„ ... Co jest najważniejsze w rachunku sumienia? Sakrament pokuty i pojednania jest spotkaniem z miłosiernym Bogiem. Czy Bóg jest najważniejszy w naszym życiu? Co jest naszym wyborem?Jakie siły pobudzają nas do działania? Czy Duch Święty, czy zły duch? ...”
Po obiedzie, mimo deszczowej pogody, spotkaliśmy się wszyscy na wydarzeniu: pogodny wieczór :-), aby się sobie przedstawić, poznać się, zaprezentować swoje wspólnoty domowe. Były występy, konkursy, i coś słodkiego ...
W poniedziałek nawiedziliśmy Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Zakopanem, na Krzeptówkach. Tam mieliśmy Mszę Świętą i konferencję na temat: „Żal za grzechy – bardziej z miłości niż ze strachu”. Konferencję wygłosił Ks. Dariusz Kowalczyk – Moderator krajowy RRN, który dołączył do nas i był z nami w Małym Cichym przez kilka dni. „ ... O żal i skruchę powinniśmy się modlić, prosząc Maryję o wstawiennictwo. Smutek duszy, skrucha serca są łaskami udzielanymi nam przez Ducha Świętego, Pocieszyciela, który daje nam poznać nasze zło. Bóg daje poznać, jak bardzo nas kocha. Od Niego otrzymujemy ogrom miłości za ogrom naszego zła. Wstrząśnięci poznaniem ogromu zła postanawiamy go nie powtarzać ...”
We wtorek, konferencję na temat dnia: „Postanowienie poprawy – nowe życie jako nieustanny dar miłosierdzia” powiedział Ks. Andrzej Mazański.
„ ... W skruszonym sercu Zacheusza budzi się pragnienie, po ludzku niemożliwe i miłość Boża wlewa się bez barier do jego serca. Ta miłość ogarnia innych ludzi. Zacheusz zaprasza gości, chce się podzielić radością, dokonuje zadośćuczynienia. Dopełniła się miara skruchy i dokonuje się przemiana w kierunku działania Zacheusza. Wcześniej był to kierunek ponadmiarowego gromadzenia, później obiera kierunek ponadmiarowego zadośćuczynienia. W postanowieniu poprawy ważny jest kierunek jaki obieramy. W codziennym życiu możemy schodzić z tej drogi i w związku z tym potrzebujemy ciągłego poprawiania się w raz obranym kierunku...”
To był dzień z dużą ilością czasu do samodzielnego zagospodarowania. Po obiedzie wiele osób, mimo niepewnej, deszczowej pogody, wyszło w góry do pobliskiego Sanktuarium Matki Bożej Królowej Tatr na Wiktorówkach, inni wypuścili się do Zakopanego, niektórzy wybrali bardziej ambitne górskie szlaki. Wiele osób skorzystało z Sakramentu Pokuty w tym i innych dniach, szczególnie podczas adoracji w kościele, a także umawiając się z kapłanem na spowiedź na wyznaczoną godzinę.
W środę rozważaliśmy temat „Wyznanie grzechów – nie lękaj się miłości, która pragnie przebaczać”.
Tradycyjnie już odbył się tego dnia Dzień Wspólnoty Ruchu Rodzin Nazaretańskich w Ludźmierzu, w Sanktuarium Matki Bożej Królowej Podhala. Dojechaliśmy do Ludźmierza busami albo samochodami i spotkaliśmy się na Mszy Świętej z innymi wspólnotami diecezjalnymi Ruchu odbywającymi w okolicy rekolekcje - z Diecezji Płockiej, Łomżyńskiej i Radomskiej. Tym razem, ze względu na deszczową pogodę, Msza Święta i konferencja miała miejsce w bazylice, a nie przy ołtarzu polowym na zewnątrz, jak nieraz bywało... Konferencję wygłosił Ks. Dariusz Kowalczyk. Powiedział m. in.:
„ ... Mamy obowiązek wyznania ciężkich grzechów, także grzechów, o których nikt nie wie, np.: grzech pożądania. Regularna spowiedź chroni przed grzechami ciężkimi i czyni miejsce dla Boga. Św. Hieronim mówił, że sztuka lekarska nie uleczy dopóki nie zostanie postawione rozpoznanie. Duch Święty pomoże rozpoznać grzechy, podpowie zrozumieć jakie zło uczyniliśmy, pomoże ubrać myśli w słowa. Pewne sprawy rozumiemy dopiero po pewnym czasie. Duch Święty nie tylko pokazuje zło, ale też pokazuje jak bardzo kocha nas Bóg...”
W czwartek temat dnia brzmiał: „Zadośćuczynienie – „za miłość płaci się miłością”, czyli pójść za Bogiem do końca”. Konferencję po Mszy Świętej wygłosił Ks. Kazimierz: „ ... Nie ma pełnego pojednania z Bogiem, gdy nie ma pojednania z człowiekiem. „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Pojednanie jest łaską, o którą trzeba prosić. Zadośćuczynienie jest łaską, o którą trzeba prosić. Zadośćuczynienie jest walką z własną pychą, a szczególnie z pychą doskonałości, która jest korzeniem wielkiego grzechu. Trzeba się odciąć od źródła pychy ze względu na miłość do Pana Jezusa. On umarł za nasze grzechy, wynagrodził Bogu za nas, odpokutował za nas. Nasze zadośćuczynienie jest skuteczne w jedności z Nim...” To był kolejny dzień dogodny do popołudniowych wypadów w góry, kiedy główny program duchowy został zrealizowany przed południem. Jednak deszczowa pogoda pokrzyżowała w znacznej mierze zbyt ambitne plany, mogliśmy zatem poświęcić czas Bogu i ludziom na miejscu, w Małym Cichym.
W piątek był ostatnim dniem z pełnym programem rekolekcyjnym.
Temat: „Sakrament miłosierdzia – spowiedź jako spotkanie z Ojcem” rozwinął w konferencji Ks. Andrzej, powiedział m.in. „ ... Stały spowiednik jest pomocą: gdy chcemy rozpoznać wolę Bożą, szukać Pana Jezusa w odpowiedzi na Słowo Boże, a gdy idziemy drogą maryjną, uczyć się zapraszać Maryję do swojego życia. Ważne jest odkrywanie prawdy o sobie, jak Bóg działa w naszym życiu, a nie zaspokajanie tego, co powierzchowne. Droga odkrywania prawdy o sobie jest drogą pokory. Stały spowiednik może być pomocą i darem w odkrywaniu miłości Boga, gdy w naszym życiu jest wiele zamieszania i bałaganu, gdy pojawia się plątanina pragnień i przeżyć. Spowiednik pomoże w tym zamieszaniu odkryć, jakie wysiłki należy podjąć, aby odczytać wezwanie wypłynięcia na głębię. Spowiednik może pomóc, gdy jest trudno zaakceptować samego siebie, ponieważ łatwo się osądzamy i popadamy w przygnębienie. Spowiednik może doradzić, by nie zajmować się sobą, lecz pomoże odkrywać, jak się jest kochanym przez Boga...” Po południu o godzinie 15:00, na drodze z Błocisk do kościoła w Małym Cichym przeżywaliśmy nabożeństwo Drogi Krzyżowej Pana Jezusa. Teksty rozważań czytali mężczyźni, ojcowie rodzin z domu nr 52a. Młodzież z Ks. Tomaszem i animatorami przeżywała Drogę krzyżową na górskim szlaku, korzystając ze słonecznej, tym razem, pogody. W sobotę było zakończenie rekolekcji i poranna, ostatnia Msza Święta w Małym Cichym.
Dziękujemy Bogu za czas rekolekcji, który był dla nas czasem łaski, czasem bliskości Boga i Jego opieki. Dziękujemy Maryi, naszej Matce, która nas wciąż sprowadza z manowców i naszych bezdroży na szlak zawierzenia i prowadzi do Pana Jezusa.
Dziękujemy w sposób szczególny kapłanom, którzy nam posługiwali odprawiając Msze święte, głosząc homilie i konferencje, spowiadając, uczestnicząc w spotkaniach, którzy za nas się modlili: Ks. Andrzejowi Mazańskiemu, Ks. Kazimierzowi Sztajerwaldowi, Ks. Tomaszowi Bieńkowskiemu oraz Ks. Dariuszowi Kowalczykowi.
Dziękujemy wszystkim animatorom, którzy podjęli z wielkim zaangażowaniem prowadzenie spotkań z dziećmi: Małgorzacie Tatarynowicz, Bogumile Dorociak, Małgorzacie Babińskiej i Arturowi Paprockiemu, który przygotował tegoroczny program dziecięcy „Wracam do Jezusa”. Dziękujemy Ks. Tomaszowi za prowadzenie grupy młodzieży.
Dziękujemy animatorom domowym, którzy troszczyli się o wszystkich uczestników w swoich domach, tworząc atmosferę wspólnoty, a byli to: Teresa Domańska, Maciej Babiński, Adam Kubicki, Bożena Rakowska, Maciej Wyrzykowski i Agnieszka Jakubowska.
Dziękujemy animatorowi liturgicznemu Antoniemu Babińskiemu, animatorce muzycznej Małgorzacie Babińskiej i wszystkim zaangażowanym w oprawę muzyczną rekolekcji, Tomaszowi Szymczakowi, troszczącemu się o dojazdy na Msze Święte i na stację w Zakopanem oraz wszystkim, którzy podjęli się różnych innych funkcji, którzy służyli uczestnikom rekolekcji.
Dziękujemy wszystkim, którzy modlili się za rekolekcje w Małym Cichym i ofiarowali swoje trudności Bogu w intencji dobrych owoców rekolekcji.
.
Ela Myśliwiec i Tomek Kosko